#กำเนิดทฤษฎีควอนตัมยุคเก่า (The Old Quantum Theory) ได้เล่าถึงจุดกำเนิดของแนวคิดควอนตัม และปรากฏการณ์หลายอย่างที่นักฟิสิกส์อธิบายด้วยการเติมเงื่อนไขเพิ่มเติม “แปะ” เข้าไปเป็นกรณี ๆ ไป ซึ่งภาษาวิชาการเรียกเงื่อนไขพวกนี้ว่า สมมติฐานเฉพาะกิจ (ad hoc hypothesis)

แน่นอนว่าหากทำอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ ย่อมไม่น่าพึงพอใจนัก สิ่งที่นักฟิสิกส์ต้องการก็คือ ทฤษฎีเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถอธิบายปรากฏการณ์ต่าง ๆ ที่ว่ามาได้ทั้งหมด และจะดียิ่งขึ้นไปอีกหากทฤษฎีที่ว่านี้สามารถใช้กับปรากฏการณ์อื่น ๆ ที่จะพบเพิ่มเติมในอนาคตอีกด้วย

ในช่วงเดือนมกราคม ค.ศ. 1925 ต่อเนื่องไปจนถึงเดือน มกราคม ค.ศ. 1928 คือในระยะเวลาราว 3 ปี ก็เกิดเหตุการณ์สำคัญใหญ่น้อยหลายอย่าง ส่งผลให้เกิดการปฏิวัติทาง #ควอนตัม แบบก้าวกระโดด และถือกันว่าเป็นการปฏิวัติทางวิทยาศาสตร์ครั้งสำคัญยิ่งด้วยเช่นกัน

ชุดเหตุการณ์ที่ว่านี้เริ่มตั้งแต่เดือน มกราคม ค.ศ. 1925 ซึ่งเพาลีเสนอหลักการกีดกันของเพาลี (Pauli exclusion principle) เรื่อยไปจนถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1928 ซึ่งดิแรกคิดค้นสมการดิแรก (Dirac equation) ที่ใช้อธิบายอิเล็กตรอนโดยคิดผลของทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษร่วมด้วย สมการดิแรกนับเป็นการความสำเร็จครั้งแรกของการผนวกรวมกลศาสตร์ควอนตัมเข้ากับทฤษฎีสัมพัทธภาพ (ย้ำว่าเฉพาะสัมพัทธภาพพิเศษเท่านั้น)

ทั้งนี้ หากนับเฉพาะตัวทฤษฎีที่นักฟิสิกส์ต้องการคือ #กลศาสตร์ควอนตัม (Quantum Mechanics) จะพบว่าเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี คือนับจากเดือน มิถุนายน ค.ศ. 1925 ถึงเดือน มกราคม ค.ศ. 1926 โดยไม่ได้มีเพียงแค่รูปแบบเดียว แต่มีถึง 2 รูปแบบด้วยกัน

#กลศาสตร์ควอนตัมรูปแบบแรก ถือกำเนิดในปี ค.ศ. 1925 คือ #กลศาสตร์เมทริกซ์ (Matrix Mechanics) ซึ่งถือกำเนิดจากมันสมองของ แวร์เนอร์ ไฮเซินแบร์ค (Werner Heisenberg) และต่อยอดโดย มักซ์ บอร์น (Max Born) และปาสกวัล จอร์แดน (Pascual Jordan)

#กลศาสตร์ควอนตัมอีกรูปแบบที่สอง ถือกำเนิดในปี ค.ศ. 1926 คือ #กลศาสตร์คลื่น (Wave Mechanics) ซึ่งถือกำเนิดจากมันสมองของ แอร์วิน ชเรอดิงเงอร์ (Erwin Schrodinger)